Volksverhuis!

Gisterenavond is er een wonder gebeurd: na de nodige sprongen op mijn valies ben ik gekomen van: 1 massaal valies + 1 rugzak + 1 handbagage op wieltjes + 1 laptoptas, tot: 1 massaal valies dat op springen staat + 1 rugzak! Vanmorgen om 6u45 richting lokale bushalte, waar we eerst met een minibusje naar een verzamelplaats werden gebracht. Daar aangekomen met 3 Australieërs die er nogal verdwaasd bijliepen, werden we gesplitst. Om half 8 werd ik in een minibusje gepropt, dat totaal niet overeenkwam met mijn reservatie, maar waar ik geen probleem van heb gemaakt. Ten eerste zouden ze toch nooit begrijpen wat ik bedoelde, bovendien hoe sneller we vertrokken, des te sneller (en vóór de hete middag) we daar zouden zijn. Links van mij zat een man van rond de dertig, met kostuumschoenen, linnen kostuumbroek en hemd, een krant te lezen. Rechts van mij lag een jonge vrouw te slapen. Er was gelukkig airco en we kregen een flesje water en verfrissingsdoekjes. Niemand sprak of verstond Engels, dus besloot ik maar om een dutje te doen. Maar dat was buiten de chauffeur gerekend die loeihard zijn favoriete CD opzette. Vietnamese tsjingeltsjangelmuziek, die echt hopeloos melig was. (Zou zelfs stante pede gediskwalificeerd worden door de Eurosongjury!) Nadat ik toch wat ingedut was, riep er een oude (en blijkbaar dove) man superhard in mijn oor en ging de bus aan de kant. Hij moest dringend naar 't toilet en wij mochten daarop staan kijken. Na zo'n 2u stopte de bus plots en begreep ik dat we eruit moesten. De man links naast mij deed in gebarentaal dat we ons nu even konden opfrissen. Een half uur heb ik daar in een soort privaat tankstation gezeten tussen enkel Vietnamezen. Oudere vrouwen zetten speciaal hun bril op om naar mij te kijken en stootten dan hun buurvrouw aan van 'ej, ge moet de die daar eens zien...' en de mannen zaten wa te giechelen. Ik heb daar zo onopvallend mogelijk braaf zitten wachten en in mijn ooghoeken volgde ik de kostuumman van mijn busje. Ik voelde mij dan ook veel meer op mijn gemak toen plots de 3 Australieërs terug arriveerden, waar ik een babbeltje mee kon slaan, vooraleer ons busje terug vertrok.

Onderweg waren er haltes waar mensen afstapten, maar ik had geen flauw idee of ik dat ook moest doen. Aangezien op het busje stond: HCMC (Ho Chi Minh City) - Can Tho, ging ik ervanuit dat de eindhalte wel Can Tho zou zijn en ze me dan wel uit het busje zouden gooien.

Op de ferry vroeg de chauffeur in zijn beste Engels dan toch 'you, where?', waarop ik als antwoord iets kreeg in de zin van 'can thoe, nest sity sent'. En jawel 'next city center', moest ik er uit volgens hem. Stond ik daar alleen aan de bushalte met mijn valies en 10 mannen in blauw hemd met brommers om me heen, die mij verbaasd stonden aan te kijken. Gelukkig kwam een vrouw van het aanpalende café vragen waar ik naartoe moest. Een beetje onderhandelen later, reden we met 2 brommers richting hotel: ééntje met mij achterop, en ééntje met mijn valies, niet vastgebonden of niks! Het hotelletje bleek ni echt mijn ding: een éénpersoonsbed én een tweepersoonsbed voor mij alleen, voor 29 dollar. Tof natuurlijk, zo'n balzaal, maar misschien wel wat te overdreven. De man nam mij mee naar een ander hotel, ongeveer de zelfde eigenschappen als vorige keer, maar mét raam en balkon. Ik maakte een deal dat ik 2 nachten bleef aan 12 dollar per nacht en dat ik dan besliste of ik langer bleef. (De man viel dan ook bijna omver toen ik zei dat ik 2 maanden wilde blijven, want alle toeristen hier blijven maximum 2 nachten.) Bij nader inzien is het hier niet zo proper en ik heb er ook niet zo'n goed gevoel bij, dus morgen ga ik op zoek naar iets anders en gastvrijer!

Vanavond gaan eten op een adresje, dat ik gekregen had van de studenten die hier vorig jaar waren geweest. Heel toeristisch, iets duurder, zicht op de rivier, maar het is zondag voor iets hé! Lekker malse stukjes biefstuk gebakken met ajuin én frietjes!!! Een feestmaal, dus daar gaan ze mij nog wel eens zien verschijnen! :-)

Zonet ook ontdekt dat het mogelijk is om met 4 personen tegelijk te skypen. Een soort online meeting met Kristof (in Leefdaal), Gaétan (in Leuven), Charlot (in Zanzibar) en ik (in Vietnam). Dat werkt echt verrassend goed en is helemaal gratis!

Zo, ik ga nog een filmpje kijken vanuit mijn muggennethutje (dat ik tactisch heb bevestigd aan de wieken van de ventilator tegen het plafond)

*

(Jammer genoeg vandaag geen beeldmateriaal...)