De straat van mijn hotel. De wegen zijn nogal overgedimensioneerd zoals je kan zien. Voorbij de berm speelt zich hetzelfde af, maar in de andere richting.
De 'schuur' op de foto kan bij ons doorgaan voor hippe architectuur: metalen golfplaten in allerlei richtingen gemonteerd, gecombineerd met hetzelfde principe in hout. (Archi's remember FEM van Koolhaas) In principe is het een hoop afvalmateriaal bij elkaar.
In het opnieuw-aangelegde kanaal zochten wat jonge mannen verfrissing. Later kwam ook een oudere mijn via hetzelfde trapje zijn dweil uitspoelen en een vrouw een emmer water halen.
Aan de rand van het meer spelen veel kinderen uit de wijk met hun visnet. Je ziet ook het verschil in bebouwing rond het meer, die precies niet hetzelfde uitstraalt als de nieuwe aanleg.
Het resultaat van mijn veldwerk! Zolang ik er maar aanuit kan, zeker? :)
Mss toch een systeem zoeken voor de volgende keer...
Vandaag voor de verandering de dag gestart met het zoeken naar een stratenplan! De op-één-na grootste boekenwinkel bezocht (de grootste had ik al gedaan), maar geen succes. Dan maar proberen de bib van de Unif binnen te geraken. Vinh (ober/student rechten) gebeld om meer kans te maken, maar aan de balie zeiden ze dat ik morgen nog eens moest proberen. Boekenwinkel van de unif bezocht, en je zou het bijna raden, maar daar hadden ze ook geen kaart. Dan maar terug naar het hoofdkantoor van Mobifone, want blijkbaar kon ik geen sms'jes versturen en ontvangen. De man van gisteren heeft me terug vriendelijk geholpen, hoewel ik hoop hem niet meer terug te zien.
Aangezien ik gisterenavond beslist had het Vietnamese anti-kaarten-systeem te bestrijden, had ik mij beziggehouden met Google Earth van buiten te leren. Vandaag ging ik dus mijn nieuwe kennis in praktijk toepassen om toch maar aan mijn veldwerk te kunnen beginnen zonder geprint plan van de site én zonder plan om tot daar te geraken. Straat uit, oversteken, rond park wandelen, schuin-links aanhouden, tweede hem(steegje) rechts (of was het nu 3de...), terug links, oversteken, hmm... da klopt hier ni, nog ééntje naar links mss... Yes, gevonden!
Dat is dus dat gesaneerd meer, waarover ik al eens iets gepost heb. Gauw een schets gemaakt en volop de functies aanduiden en foto's trekken! Ik denk dat veldwerk vooral 'kijken' is, ofja, dat hoop ik toch anders ben ik fout bezig! :) Al gauw kwamen mensen uit hun huizen, stopten ze met hun fiets/brommer/plantenkar, gingen bessen voor mij plukken en kwamen nieuwsgierig naar mijn gekribbel kijken. Enkelen die Engels spraken, kon ik uitleggen wat ik kwam doen en boden gewillig hun hulp aan. Het is vooral gek om te zien dat het meer en kanaal zelf wel volledig nieuwe openbare ruimte zijn, maar dat de bebouwing errond heel uiteenlopend is (sloppen, appartenten, bouwwerven, barakjes, kleine huisjes, braak liggend, ...) Enkele bezorgde bewoners kwamen mij in gebarentaal duidelijk maken dat ik beter een hoedje opzette en beter lange mouwen aandeed, want anders ging ik zo bruin als hen worden! :)
Volledig verdampt terug op mijn kamer om dringend wat dingen te regelen. Binnen het kwartier kreeg ik van Bac een telefoonnummer van een prof hier aan de unif, die mij wil helpen. University Library, here I come! Vervolgens ook een Engelse vragenlijst in het Vietnamees laten vertalen door Tam, collega van Bac. Hao (van het PMU Urban Upgrading hier in de stad) gebeld om me te helpen met een kaart, fiets, printen. En voor ik het wist, werd er geklopt en stonden er 3 Vietnamezen met mijne spliksplinternieuwe bureau!! En ik had gewoon een tafel gevraagd! Nu, beeld u geen zotte dingen in, tis nogal vrij standaard zoals ge ze in den Aldi zou vinden, maar er zijn schuiven die op slot kunnen! Nu steek ik mijn laptop in mijn valies, dat op slot is, dat op zijn beurt is vastgebonden aan mijn bed. Die schuiven met slot zorgen er dus voor dat mijn laptop veilig is, nuja, tenzij de dieven met bureau en al via de receptie kunnen passeren, maar pakt dat dat niet gebeurt!
(Bovendien is half de familie hier al komen kijken naar mijne nieuwe bureau!!)
Vanavond gaan eten in een Italiaans restaurant, waar ze blijkbaar supergoede pizza's hebben! Zoals jullie weten, ben ik niet zo'n fan van pizza, dus heb ik maar iets Vietnamees met scampi's gekozen. De kok had dus zijn stage in Italië gedaan, de eigenaar sprak Frans (dat met de jaren al wel wat troebel was geworden) dat hij van een Belg had geleerd die hier 5 maanden had gewoond en zei dat hij wel meer Belgen kenden: 'vorige zomer verbleven er een jongen en een meisje uit België hier, ze waren ook student en kwamen hier iets met architectuur doen' (Daan en Annelies!). Hij kende ook een Belgische vrouw die al 20 maanden in Vietnam woonde, die enkele minuten later kwam binnengewandeld! Een kleine, forse vrouw van halverwege de veertig van Wallonië met familie in Mol. Ze ratelde Frans alsof ze er al 2 weken over had nagedacht wat ze allemaal tegen mij ging zeggen. Na elke conclusie salueerde ze met haar hand een soort krulletje naast haar hoofd. Het verbaasde me dan ook niets dat ze militair was en in een gevangenis had gewerkt. Ze waarschuwde me voor de schone schijn van de vriendelijkheid van de Vietnamezen, want in feite draait alles bij hen blijkbaar om geld. Vooral de vrouwen zijn nog liever lui dan moe, en doen niets liever dan met hun gsm spelen en zeggen 'Jij bent blank, jij hebt veel geld, ik heb niets.' Er is toch een lichtpuntje, dat zijn diegenen die aan de Universiteit studeren en die met de toeristen optrekken om hun Engels te verbeteren. Meestal jongens met een visie, die weten hoe ze een kans maken om het beter te hebben. Ik ben bovendien de eerste Belg die ze in Vietnam tegenkomt, sinds ze hier is. Een hele les Frans en Sociologie verder, wisselden we telefoonnummers om nog eens af te spreken.
Morgen vroeg uit de veren, want om 8u word ik verwacht op PMU Urban Upgrading voor een moto-tour door de stad!
Groetjes vanachter mijn nieuwe bureau en slaapwel! *
Hoi Inez,
BeantwoordenVerwijderenIk kreeg een link van Eric (collega Clubslager) en volg je nieuwsberichtjes uit Vietnam. Geweldig knap, have fun en geniet van een geweldige levenservaring.
Jan Staes