De lokale markt in een landbouwersdorpje naast de rivier.
Zoals je ziet, zijn de rivieren erg belangrijk voor transport van goederen. Wel even meedelen dat ze die bakstenen niet gaan lossen via die loopplank, maar dat die gewoon aangemeerd ligt bij de eigenaar thuis in afwachting van verder transport.
Een lokaal café langs de hoofdweg, zijnde de enigste weg door het dorp.
Alle kinderen vonden het superleuk om mij te zien en dus te poseren voor de foto.
Sommige vrouwen riepen zelfs hun kindjes buiten om eens te komen zwaaien naar mij!
Langs de rivier was het één bouwwerf ter aanleg van de nieuwe brug. Wel jammer, want zo viel het onderzoek naar de relatie met het water, nogal ja, in het water...
Mijn avondmaal! Eentje zoals we het graag zien: lekker vlees en véél favoriete groentjes (wortel, champignon, ajuintje, bloemkool, tomaatjes, ...). Een boekske erbij en voilà, meer moet dat niet zijn!
Vanmorgen naar de supermarkt om mijn eigen ontbijtbuffet wat uit te breiden! Een pakje Président (waarop stond 'licht gezouten Franse boter'), La vache qui rit, één pakje uit het assortiment van 3 soorten charcuterie (bizarre boterhamworst met stukken, goedkope hesp, duurdere hesp), een potje confituur, 8 potjes yoghurt en een fles fruitsap later, kon ik ertegenaan!
Op het kantoor afgesproken met Hao, die eens ging bekijken waar ik allemaal moest geraken. Voor mijn thesis moet ik namelijk 9 stukjes 'weefsel' (verschillende soorten gebied/bebouwing/relatie met het water) onderzoeken. Na een hele uitleg over de inhoud, zag Hao het niet meer zitten. Hij denkt dat ik dat nooit allemaal gedaan krijg. Maar aangezien mijn werktempo iets hoger ligt dan de gemiddelde Vietnamees, denk ik wel dat het goed komt. Een uurtje later heeft hij mij meteen op de plaats van het verst gelegen gebied afgezet en een briefje geschreven in het Vietnamees dat ze mij moesten terugbrengen naar de stad. Na 5 minuten wandelen op de mini-padjes langs het water, zat ik al aan de Sojamelk bij een bompa'ke die Frans sprak (of iets wat er ooit op had geleken). Ik heb er een eeuwigheid over gedaan om beleefd het goedje naar binnen te werken: niet proeven, nez, gewoon slikken! Voor de rest in geen kilometers omtrek een blanke of engelssprekende te bespeuren. Iedereen kwam dus op straat om naar mij en mijn notities te kijken en de kinderen riepen 'hello hello' alom. Een blad vol kribbels en massa's foto's later, moest ik schuilen voor de regen. Conclusie van het veldwerk: 45 minuten sojamelk + 45 minuten hot lipton tea with ice (nogal vreemde combinatie). Uiteindelijk terug met de mototaxi naar het hotel voor een grondige douche, want ik zag zwart van kop tot teen.
Vanavond lekker gegeten, zie foto boven. Voor de rest niet veel spectaculairs, buiten dat ik ne stalker aan mijn been heb. Kreeg net telefoon 'Inez, I am so sad... I need to do homework and I don't like...' Na nog meer onverstaanbaar gebrabbel, heb ik hem kunnen afwimpelen! Althans, dat dacht ik, want nu stuurt hij elke 5 minuten een dwaas berichtje. Ik zal toch eens subtiel over mijne imaginaire boyfriend met blond haar en blauwe ogen beginnen, zodat hij buiten de selectie valt... Kandidaten mogen altijd hun CV met pasfoto en potentiële trouwring doormailen naar inezhavermans@hotmail.com ! :-)
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten