Restanten van een koloniaal huis aan de promenade langs de Can Tho River. Nu één van de beste restaurants (met 4 Belgische bieren!).
Andere Franse overblijfselen, maar nu omgetoverd tot hotelkamers.
De kleinste rijwoning die ik ooit gezien heb! Minder dan 2 meter breed!
Toen ik een foto wou trekken van de activiteit rond het Ho Chi Minh standbeeld, zoefde net een moto voorbij met baby, vader, kindje, moeder!
Een ander voorbeeldje van koloniale gebouwen langs de Can Tho River. Op de hoek zit een Italiaans restaurant, waarvan ik de eigenaar ken. Ik ben deze namiddag lief gaan vragen of hij zijn bovenbuur kon vragen of ik eens mag komen meten en tekenen. Morgenavond mag ik terug langskomen!
Het begint bijna een vaste waarde te worden: elke keer als ik vroeg opsta en mezelf motiveer om een stomme tissue te doen, regent het! Tegen de middag was het eindelijk over, net als mijn enthousiasme... Pff... Vervolgens heb ik een mailtje gestuurd naar Kelly om te zeggen dat de tissues mij weinig bijbrengen en dat ik meer heb aan de huisbezoeken en hun omgeving. Net toen ik het dieptepunt van mijn dipje had bereikt, stuurde ze terug dat ik de tissues mag skippen als het enkel voelt als een verplichting! Het is natuurlijk grappig, want door dat te zeggen, ga ik wel diegenen afwerken waar ik aan begonnen ben. Het zou jammer zijn om het al gedane werk niet te kunnen gebruiken. Na een dutje en wat kruiswoordpuzzels, bedacht ik dat ik de dag toch maar niet compleet onnuttig voorbij moest laten gaan. Vervolgens mijn fiets op gesprongen om heeeel traaaag rond te rijden, op zoek naar koloniale restanten in het centrum. (Stiekem ook voor leuke winkels) En die heb ik gevonden! De koloniale huizen, niet de leuke winkels... Toen ik een fotoshoot aan het maken was, begonnen plots 4 mensen naar mij te zwaaien vanuit een restaurantje. Dat bleken Patricia (Belg), Charles (Hollander), Sandy (Australiër) en de ober te zijn, die hun wekelijks (dagelijks?) zuipfestijn hielden... Ik heb hen even vergezeld met een gewaagde Orangina en heb toen de saaie conversatie subtiel verlaten om mijn fietstocht verder te zetten. Toen ik bij de Italiaan kwam, zag ik dat de eigenaar ook aanwezig was. De man op leeftijd maakt graag een Frans babbeltje als ik passeer. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg of hij de eigenaars van boven het restaurant kende. Na wat uitleg over het doel van mijn huisbezoek, ging hij de eigenaar vanavond vragen of ik morgen om 18u mag langskomen. Dat zou natuurlijk geweldig zijn!
Hier net gegeten (Bo Luc Lac + Com = gebakken rundsblokjes met ajuin, paprika, tomaat en rijst) in gezelschap van de Elle, dus ik ben weer helemaal mee met de nieuwe modetrends!
Morgen wordt een vrij drukke dag. Eerst gaan Matthias en ik brunchen en zwemmen in de Victoria! Joehoe! Om 13u heb ik een huisbezoek bij vrienden van de dochter (klinkt een beetje medisch, maar dat is het niet), en om 18u nog ééntje bij de Italiaan. No more lazy Sunday...
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten