Vanmorgen gepakt en gezakt met zwemgerief en laptop samen met Matthias richting Victoria Hotel om te gaan brunchen. Toen we daar arriveerden, was het ontbijt al gedaan (10u30), dus we konden enkel lunch krijgen... Ik vermoed dat er maar 10 gasten waren in heel het hotel en dat die allemaal al hadden ontbeten, zodat ze maar beslist hadden de boel op te ruimen... Omdat onze magen niet echt stonden naar pizza, salades, rijst of noodles, besloten we ons geluk elders te zoeken. Zo zijn we dan beland op het terras van het meest populaire restaurant van de stad: Nam Bo (zie foto van gisteren). Als aperitief een vers fruitsapje, als hoofdgerecht een omelet met spek (en frietjes!!) en als dessert een pannenkoek met banaan en chocoladesaus! Mmmm! Gezellig gebabbeld over het concept 'zondag'. Ik kwam dan ook niet meer bij toen Matthias zei dat hij dan vaak 's namiddags vanuit zijn bed Formule 1 kijkt, omdat hij denkt dat een normale Duitser dat zou doen op een zondag. Eigenlijk interesseert het hem niet eens. Met rijkelijk gevulde buikjes hebben we vervolgens al onze data uitgewisseld die we de voorbije weken hadden verzameld. Ik gaf hem vooral autocadplannen en papers die ik had gedownload. Hij gaf mij dan powerpointpresentaties over klimaatsverandering, kaarten, nog meer papers, etc. Dat is natuurlijk voor ons allebei een luxe! In de hitte van de strijd arriveerden we pas om 13u15 in het hotel, waar de vrouw, wiens huis ik mocht bezoeken, na een kwartiertje wachten al terug was vertrokken... Shit... De dochter van het hotel zei dat niets was en dat het volgende week ook kon... Hm, tja, niet veel aan te doen. Meestal moet je zelf een half uur wachten op Vietnamezen en nu tref ik er één die op tijd komt: de uitzondering die de regel bevestigt... Na een typisch zondags dutje, trok Matthias naar zijn kantoor en ik naar de Victoria. Het nuttige aan het aangename koppelen: snel een plons en dan vrij veel gelezen in mijn boek 'The vulnerability of cities'. Vervolgens daar gedoucht om tegen 18u te verschijnen bij de Italiaan. De eigenaar van één van de appartementen erboven liet mij binnen om zijn huis te bespreken. Super! Het pand is meer dan 120 jaar oud, maar gerestaureerd door de man in kwestie. Een fotoshoot, metingen, wat vragen en vieze Miranda (cola met anijssmaak) later, was ik weer dolgelukkig. Wel gemerkt dat het switchen naar Frans echt wel moeilijk is. Gelukkig begreep mijn Franse vriend mijn gebrabbel en vertaalde hij naar hartelust mijn vragen. Toen ik vroeg of de bewoners veel contact hadden met de buren, stelde mijn vertaler van dienst de vraag niet eens, maar fluisterde in hun plaats: 'nee, want die werken voor de overheid...' Leve de Vietnamese eerlijkheid! Om de man te bedanken voor zijn vertaalwerk, besloot ik in zijn restaurant te eten. Jammer genoeg viel dat dik tegen... Ik had iets gekozen met gebakken aardappelen. Wat ik kreeg waren aardappelen in sliertjes gesneden, gemengd met kaas en als omelet gebakken in de pan... Het vlees (runds) met champigonnen en ajuinsaus was al evenmin een succes. De saus zag er geschift uit en proefde nogal aan de zure kant, echt niet lekker! Toch maar beleefd een deel opgegeten in de hoop dat ik me dat niet ging beklagen. (Voorlopig alles nog onder controle!)
De Amerikanen zijn terug van Ho Chi Minh City en hebben me een souvenir meegebracht: een cursusblok die aan de smalle kant gelijmd is, die in mijn veldwerkmap past! Dat bleek hier in de stad dus onvindbaar...
Morgenvroeg ga ik met Yen en vriendinnen naar de floating market! 'Ja, dat zal wel,' hoor ik u denken, maar deze keer ga ik écht opstaan! :)
Slaapwel! *
Geen opmerkingen:
Een reactie posten