Markt langs de Can Tho River, die bevoorraad wordt via de rivier.
Gisteren heb ik tot 1u ’s nachts in bed liggen woelen, waarna ik mij volledig op ‘fijne boterwafels van den Delhaize’ en kruiswoordraadsels heb gestort… Vervolgens ben ik dan toch in slaap gesukkeld tot ik om 4u45 al terug moest opstaan. Goed en wel aangekleed en ontbeten, was ook de zon al opgekomen. Het was zalig rustig op de fiets. De straten waren behoorlijk druk met Vietnameesjes die (snel)wandelden, fietsten, liepen, aan tai chi deden, of gewoon wat gymnastiek deden. Om half 6 waren er allerlei bbq-vuurtjes op straat van de restaurantjes en ook de beenhouwers waren al druk aan het werk! Bij het ruiken van al dat Aziatisch ontbijt draaide mijn maag toch een beetje om… Toen ons bootteam verzameld was (ik, Yen en 3 vriendinnen), gingen we aan boord van een houten bootje met motor. Toen het vaste land buiten bereik was, begon een ‘rivierwachter’ in het Vietnamees te roepen naar onze schipper dat hij eerst ‘drijvende dingen’ moest gaan halen voor ons. En inderdaad, na nader onderzoek zou een reddingsvest wel welkom zijn in een gammele ding… Vervolgens deed onze schipper alsof hij richting reddingsboei-voorraad voer, om vervolgens een scherpe bocht te maken richting Floating Market. Daar gingen we dan: kleine boot zonder reddingsvesten tussen de transportschepen die golven veroorzaakten, waardoor wij ons moesten vastklampen aan het bankje om er niet uit te vliegen. Het hele gezelschap kon gelukkig zwemmen, hoewel het al 10 jaar geleden was dat ze het nog eens hadden gedaan… Daardoor draaide mijn bezorgdheid om mijn zinkende rugzak plots om naar de 4 drenkelingen die ik zou moeten redden! Het noodlot is gelukkig uitgebleven en ik heb 260(!) foto’s gemaakt van toegangen tot het water en de markt zelf. Eens ter plaatse was ik toch wel lichtjes teleurgesteld. Ik vroeg mij af waarom ik mijn nachtrust had opgeofferd om te zien hoe boten met koopwaar tegen elkaar aanmeren om handel te drijven. Tof om eens te zien, maar ik had er meer van verwacht… Terug aan wal zijn we een koffie gaan drinken en heb ik Vietnamese les gekregen. Blijkbaar heb ik dus één of ander talent om de woorden ineens correct uit te spreken. Ik kan dus vlotjes Vietnamees lezen, ik weet alleen niet wat het betekent. Mot, hai, ba, bon, nam, sau, bay, tam, chin, muoi! (Hier met ontbrekende krullen, puntjes, hoedjes en streepjes) Terug in het hotel begroette Little Sister(=jongste dochter van het hotel) me met ‘Goodmorning’ en keek toen nogal bedenkelijk omdat ze zich niet kon herinneren dat ik vertrokken was (voor dag en dauw dus). Een vroege lunch, want het was immers nog maar 11u, en meteen ook een ‘voormiddagdutje’. Vervolgens werd ik geteisterd door enorme buikpijn en misselijkheid. Gelukkig hielp een druivensuiker of twee mij er weer bovenop om een tissue af te werken! Ja! U leest het goed: ik heb de motivatie gevonden om de aangezette tissues af te werken, zodat ik ze kan gebruiken in mijn thesis. In het plaatselijk café wou de dochter een onverstaanbaar Engels babbeltje doen en een half uurtje later ben ik dan volledig uitgeput teruggekeerd. Hier aangekomen stond Christoph door heel het hotel te roepen dat hij echte Duitse Tomato Salad ging maken volgens het recept van zijn mama. Little Sister stelde voor dat hij dan avondmaal zou maken voor de Amerikanen en mij. Het recept was uiterst hoogstaand: ik heb tomaten in schijfjes gesneden, Christoph heeft mayonaise aangelengd met melk en zout en peper toegevoegd, de handel werd gemixt en klaar! Little Sister was al even teleurgesteld in het resultaat als mij en zei: ‘I don’t even like mezzonea…’ toen ze de pot mayo bestudeerde… De Amerikanen waren onder de indruk, of ze deden tenminste heel goed alsof. Ook Quinten was nieuwsgierig en waagde zich aan een kommetje, terwijl hij uitgebreid zijn Vietnam-avonturen begon te vertellen. Gisteren zat er een giga-spin in zijn gesloten blikje Pepsi, hij heeft al vergiftigde nootjes gegeten waardoor zijn smaak en gevoel in zijn mond een week weg was en op zijn werk krijgt hij zeer exotische menu’s gaande van rat, hond, rupsen en krokodil, tot slang en kat. In het hitte van de strijd kwam ook Matthias het hotel binnengestrompeld! Een goei stuk in zijn voeten want hij was naar een trouwfeest geweest van de dochter van zijn baas(departementshoofd). Als kers op de taart was hij aan de eretafel gezet van de universiteit, waar het bier rijkelijk vloeide en het magere Vietnamese voedsel weinig bodem bood. Hij heeft minstens 5 keer gezegd dat het onverantwoord was en dat hij in Duitsland tenminste eerst een halve kilo gefrituurd voedsel eet om er tegen te kunnen. Na een uurtje brassen, speelde zich volgende grappige conversatie af met zijn buurman. Matthias: ‘So which department are you working for?’ Buurman: ‘None actually…’ M: ‘So how come you are invited, my friend?’ B: ‘Because I’m the Vice-Rector of the University…’ Om de flater te camoufleren heeft Matthias hem dan maar toegedronken… Wat sowieso leidde tot meer gênante situaties… Hopelijk is hij morgen terug fris en monter want we hebben een koffiemeeting om 8u30 met Thuy (apotheker, gefascineerd door urbanisme en architectuur).
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten