Lan's drijvend huis, dat een tankstation is van PetrolVietnam en een kleine kruidenierswinkel. Olie, wordt er gewoon met een gieter uit een ton geschept om in de brommers te doen. Een gezond geurtje is anders...
Toen we vertrokken, was het water gestegen tot de kade.
Middagmaal in Lan haar nieuwe (en volledig ongebruikte) huis. Merk de ironie op: 'We hebben een tafel, maar we gaan op de grond zitten...'
Beeldmateriaal als bewijs dat ik nog tiptop in orde ben, zelfs op een gammele boot, waar ik zeker 4 keer mijn hoofd heb gestoten!
Huizen langs de Hau-rivier, in het dorp van Lan.
De promenade langs de Can Tho rivier is door de vloed overstroomt. Een zwemparadijs voor kinderen!
Can Tho in één van zijn 'clubs', Wild Horse. Muziek van 15 jaar geleden, mannen die meerdere flessen sterke drank bestellen, extreme emo's, uitbundig feestende homo's en het motto is vooral: drink zoveel je kan en kruip dan op je motobike!
Gisterenmorgen sesambrood (We love Metro!) met Brie, confituur en banaan, en een fruitsapje. Vervolgens Yen opgepikt met mijn superbike, en via een tussenstop bij Lan en Linh naar de kaai. Daar kropen we in een vrij lange, maar lage, overdekte houten boot. De motor stond gewoon open en bloot in het midden van de boot, met een houten balustrade rond. Het leek wel een museumstuk dat tentoon gesteld werd. Aan diezelfde houten balustrade was het altaar bevestigd, waarop 2 reuzegrote pomelo's op hun bordje lagen te dansen van de trillingen van de motor. Na zo'n 45 minuutjes arriveerden we bij Lan's drijvende huis, dat via een wiebelende loopbrug van 30 cm breed was verbonden met het vasteland. Haar ouders verkochten petroleum voor de boten en motors, een heel assortiment technische uitrusting en wat kruidenierswaar. Achter- en bovenaan werd geslapen, gekookt en gewassen. Echt primitief en superklein. Het gekke is echter dat ze 30 meter verder, een nieuw huis op het land hebben, dat er gewoon ongebruikt bijstaat. Door de lange uren wilden ze liever dichtbij wonen. Ik had er zo mijn bedenkingen bij... Bovendien duurde de dag zelf nogal lang naar mijn goestig, en viel ik van verveling en vermoeidheid in slaap in hun hangmat. Daarna was ik er terug helemaal bovenop en klaar voor foto's en metingen, voortdurend achtervolgd door de kinderen uit de buurt. We hebben ook twee keer gegeten op een halve dag. De eerste keer SweetSourSoup met kip. Makkelijk te maken: neem een kip, verwijder pluimen en kop, hak alles(!) in stukken en gooi in de pot. Ik proestte bijna mijn noodles uit toen Yen zei 'mm, I really like the heart of the chicken, but the liver is also delicious!' Vervolgens mikte ze één of ander orgaan in mijn kommetje, waarop ik probeerde uit te leggen dat ik sommige dingen echt niet kan eten... Een beetje sluw van mij, want zei had deze week tegen mij gezegd dat ze echt geen vissaus kon eten, want dan moest ze overgeven. De tweede maaltijd waren scampi's met rijst en watermeloen. De scampi's waren heerlijk! Alleen bleek dat ik de enigste was met restafval (de schaal en poten). Na een subtiele studie, bleek dat ze dat allemaal mee opeten, dus heb ik dat ook maar beleefd gedaan. Lekker krokant, kunnen we wel zeggen.
Toen we terug aankwamen in het centrum, bleken de floods echt serieus te zijn. De hele promenade langs de Can Tho Rivier stond onder water, waar spelende kinderen lustig gebruik van maakten. Via het rioleringssysteem wordt de druk dan zo groot, dat zelfs straten ver van de rivier blank staan. Volgens Matthias, zal dit eind deze maand zijn hoogtepunt bereiken.
Toen ik beneden zat te eten, vroeg Matthias met zijn mooiste Duitse accent 'So Inez, are you in for a beer tonight?' Uiteraard! We spraken tegen 21u af en stonden eerst nog wat te hangen met de Amerikanen aan de receptie, en met Tuan, de dochter. Tuan kon zelf niet mee, maar stelde voor om de Fransman mee te vragen: 'Maybe the french man can join you, because he really drinks a lot... Oeps, I didn't say that!!!' Even later flapte ze er nog meer interessante info uit over de gasten in het hotel... Quinten had nog geen 2 minuten nodig gehad om zich bij ons te voegen en we besloten met de moto te gaan. Toen ik richting Quinten's motobike wandelde, begon Tuan uitbundig te zwaaien dat ik beter met Matthias meereed. Zo gezegd, zo gedaan, en vertrokken naar de eerste club, Wild Horse, gericht op Westerse toeristen. Hilariteit alom! De obers dragen koloniale ontdekkingsreizigerspakjes: beige short, beige hemd in de broek en een ceintuur en een hoedje! Ten eerste echt raar dat ze zich zo gedragen tov hun eigen verleden. Ten tweede zouden wij onze obers nooit zover krijgen om in zo'n belachelijk outfitje rond te lopen! De meisjes die dansten, waren geselecteerd naar Westerse normen: dun, groot en niet al te Aziatisch gezicht. De muziek stond loeihard, waardoor de Vietnamezen gewoon voor zich uit zaten te staren, terwijl wij al brullend een gesprek voerden. In plaats van nootjes of chips, vroegen ze of wij een bord fruit wilden... Haha, nee danku! Een act van de cocktailshaker en wat pintjes later, hadden we het er wel gezien, hop naar hetvolgende! Die club was iets gelijkaardigs qua aankleding, maar meer volk én dansende Vietnamezen! We hebben ons kapot gelachen! Vooral met de zatheid van de locals, die kunnen echt niets verdragen. Maar om het dan nog erger te maken, bestellen die flessen sterke drank om te laten zien dat ze geld hebben. Naast ons zat een koppel dat 2 flessen cognac soldaat hadden gemaakt, toen de 3de fles werd besteld. 50 dollar x 3 = anderhalve maandloon van de gemiddelde Vietnamees! De mannen zijn sowieso al heel familiaal tegen elkaar, maar als ze gedronken hebben, wordt dat echt verschrikkelijk. Quinten had een man die hem stevig omarmde en op 10cm van zijn mond tegen hem aan het praten was. Matthias werd tijdens zijn gesprek rustig over zijn been gestreeld. Toen ook dé stereotiep van de homowereld aan onze tafel hing, kwamen we niet meer bij! Ik had net 2 minuten eerder mijn beklag over de vrouwelijkheid van de Vietnamese mannen gedaan. Daarop volgde een hele discussie over hoe we kunnen oordelen of Aziaten aantrekkelijk zijn of niet. Conclusie is dat we makkelijker kunnen oordelen over vrouwen dan mannen. De muziek was nogal 'den Ambiorix all night long', jaren 90 op hun best, afgewisseld met Vietnamees melig gedoe en golden 80'ies. Een heuse belevenis dus!
Zo, nu hop naar de Victoria en daarna wat nuttigs doen! *
Geen opmerkingen:
Een reactie posten