Een populaire sport in de rurale gebieden zijn de hanengevechten.
Het contrast tussen de collectieve overheidsblokken en de informele bebouwing.
Mensen die land en geld over hebben, bouwen vaak kippenhokken(zo noem ik dat) die ze verhuren aan studenten, families, werkers, ...
Handelaar in houten funderingspalen.
Another riverside...
Eerst stond er een bezoekje aan de Unif op het programma om wat af te drukken... Na veel vijven en zessen, is de helft gelukt en zweeft de andere helft nog steeds ergens in de virtuele ruimte tussen mijn computer en de printer. Vervolgens de mototaxi op gesprongen richting bushalte. Toen de chauffeur een blokje rond had gereden, heb ik maar de weg gewezen. Daar stond Nhut, vertaler, al een uur op mij te wachten... De bus bracht ons tot aan Tra Noc Bridge, vlakbij de luchthaven van Can Tho. Daar eerst wat tissue-onderzoek gedaan in een meer ruraal gebied. Beide oververhit en Nhut oververveeld, besloten we eerst wat te eten. Voor minder dan een euro hebben we beide gegeten en gedronken. Nhut was vrij snel herboren en stelde voor dat we de grote collectieve blokken gingen onderzoeken. Gedurende 10 minuten probeerde hij de bewaking te overtuigen, terwijl ik druk bezig was met mijn lieve en onschuldige zelve te zijn. Ook vandaag werkte het dat ik niet oud en lelijk ben! Eerst werden we voortdurend achtervolgd door de bewaker op zijn fiets, maar later konden we hem zelfs nuttige vragen stellen en bij verschillende mensen binnen in hun huis. Dit was een schat aan informatie! Ik heb massa's foto's getrokken en Nhut is ondertussen getransformeerd tot mijn persoonlijke lasermeter-assistent. Tegen 17u sloten we onze vruchtbare dag af en zette Nhut mij netjes mijn zijn fiets af voor mijn hotel. (De Vietnamezen denken stiekem wel allemaal dat ik zijn vrouw ben... ) De vreugde sloeg echter compleet om toen ik de foto's op mijn computer wou bekijken. Alle foto's blijken lege bestanden te zijn!!! Toen ben ik eventjes geflipt, maar na nuchter denkwerk is het misschien wel mogelijk om er opnieuw binnen te geraken, maar dat is wel pure verspilling van kostbare tijd...
Een kalmerend bad later, was ik klaar voor een diepzinnig etentje met de Belgische dame. Dat was echter buiten Sandy(gepensioneerde Australiër) en Charles(verdwaalde Hollander) gerekend. In heel Can Tho zijn er ongeveer 15 buitenlanders die hier lang blijven. Twee daarvan liggen altijd om 21u in hun bed (het Amerikaanse koppel), een stuk of 8 hangen in het weekend rond in de 'Ambi-all-night-long'-clubs, en de rest houdt zich bezig met in restaurant Mekong een hele avond bier te hijsen. Het verbaast u dan ook waarschijnlijk niet dat de twee bovenstaande tot de laatste categorie behoren. Charles zat sinds vanmorgen 11u aan de Gin-Tonic en stopte niet over frietsaus, frikandellen, Hollandse kazen(en hoe die ongetwijfeld beter zijn dan de Franse), botermelk, kwark en nog veel meer zinnige dingen. Toen hij de rekening gepresenteerd kreeg van zijn 6 Gin-Tonics (+3 op een andere plaats), was het stilletjes aan de oranje kant van de tafel. Zelf heb ik genoten van een biefstuk met gebakken aardappel! De gebakken aardappel is nogal letterlijk: schil een aardappel in zijn geheel, kook die, bak die.
Ik heb gemerkt dat de mensen die hier permanent wonen, zoals Patricia en Charles, echt niet thuishoren in Europa. Ondanks het gemis aan frietjes, zijn ze hier veel gelukkiger. De anderen, Matthias, Christoph, Quinten en ik, zien dat hier echt als heel tijdelijk en verlangen uiteindelijk wel terug te keren naar ons leven thuis.
Omdat mijn teentjes en vingers er echt verschrikkelijk verwaarloosd uitzagen en ik geen dissolvent bijheb, ben ik naar één van de beautysalons geweest. Meer dan anderhalf uur is het vrouwke bezig geweest met mijn tenen en vingers. Badje, zalfke, knippen, vijlen, limoen, zalfke, badje, knippen, sponske, nagellak type 1, nagellak type 2, nagellak type 3 en laten drogen. Later wou ze ook eens heel graag mijn haar kammen en ze fleurde er helemaal van op. De teentjes zijn nu mooi knalroze met een glanzend witte toplaag. De kleur van mijn handen is ontstaan uit een immense taalbarrière... Ik voel me één of andere diva met flashy witte glanzende vingertoppen en way to many glitters!! Lady Gaga is er niets tegen... Ik probeer er momenteel aan te wennen, maar anders ga ik me toch maar een potje dissolvent aanschaffen, denk ik.
Ik heb ook de Vietnamese modecollectie voor Herfst en Winter 2009 gezien op tv. Ik moest eventjes wennen aan het idee dat het heel de winter cocktailjurkjes in flashy kleuren en lichte materialen gaan zijn... Met die wintercollectie ga ik in België doodvriezen... Bye, bye, shopping...
Ondertussen bereidt heel Vietnam zich steeds meer voor op het Moonfest. Er staan miljoenen kraampjes op straat die mooncake en lampionnen verkopen. Als ik het goed begrepen heb, is het vooral om de kinderen te plezieren.
Zo, nog een beetje bedlectuur (The vulnerability of cities) zou slaapverwekkend genoeg moeten zijn voor vandaag. *
Geen opmerkingen:
Een reactie posten