Zon, zee, strand

Puur genieten met onze fruitshakes!

Heerlijk kuieren op het eenzame strand!

Veel mooie schelpen!

Vissersmanden van de lokale bevolking!

Bij de schoenmaker thuis!

Gisteren zijn we de dag gestart met een heerlijk ontbijtbuffetje! Terug op onze kamer bleek dat we allebei nogal last hadden van het klimaat. Je voelt je dan lichamelijk heel moe en uitgeput en krijgt niets gedaan. Na wat platte rust hebben we (weeral!) onze valiesjes gemaakt. Zelfs mama begint haar ordelijke structuur wat te negeren en mikt alles er maar in! :) Onze stranddag kwam dan ook als geroepen! Bovendien kwamen onze bikini's dan toch eens van pas. Het is ondertussen wel duidelijk dat we zeker niet bruingebakken terugkomen, hoogstens met een paar spleetogen... Aan het strand was het hemels! Je kan strandstoelen met kussentje en parasol huren voor 0,80 euro voor een hele dag! Probeer dat in Blankenberge maar eens voor mekaar te krijgen! Het strand is niet zo heel breed, maar wel eindeloos lang en bezaaid met schelpen allerhande. Wegens onze bagagerestrictie hadden we wel een afspraak: als ons zakje vol was, was het gedaan met rapen! De zee is niet zo blauw als op andere plaatsen in Vietnam, maar lijkt in het ondiepe deel nogal op de Belgische kust: grijs-blauw-bruin. De stroming was echter heel erg sterk en de golven waren zo hoog, dat we maar weinig weerstand konden bieden. Echt zwemmen leek ons nogal gevaarlijk (zonder kustwacht), dus bleef het bij wat 'soppen'. Je ziet ook dat de hele kust binnen 10 jaar volledig volgebouwd zal zijn met luxe-vakantieresorts. We stonden dan ook jaloers te kijken naar de bungalows van het Victoria Hotel, die een patio met buitendouche bevatten, waarvan je meteen van je bed op het strand beland. Er was ook een groot lounge-gedeelte gecreëerd op het strand met relax-cocoons vol kussens, zoals je die in dure designerboekjes ziet. Dáárom willen wij nu eens de lotto winnen... Terug op onze zetel kwamen er allerlei Vietnamezen langs met koopwaar. De meeste dingen waren niet echt smakelijk, anderen onnuttig, en nog andere spullen lelijk. Jammer genoeg kwam er niemand langs met Berlijnse Bollen... Wel een jongegast met zijn 'juwelenwinkel', die vlotjes omging met de woordjes 'ketting', 'arband', 'ring' en 'Dat is heel mooi'. Gezien ons zwak vlees voor juwelen, hebben we dan toch iets gekocht en kregen we er allebei nog een souveniertje bovenop! De rest van de middag hebben we geluierd, gelezen, gekeken en vooral genoten. Ik heb ook nog een wandeling gemaakt met mijn voeten in het water, tot ik een slang tegenkwam. Het beestje was dan wel dood, ik had plots toch genoeg van het pootje baden! Tegen vieren was het even grote paniek omdat we vergeten waren dat ik mijn bestelde schoenen nog moest passen voor aanpassingen! Snel ons boeltje gepakt en richting hotelletje, waar mama zich nog wat installeerde aan het zwembad. Toen ik bij de schoenenwinkel aankwam, bleken mijn botten nogal losjes aan de wreef te zitten. De verkoopster nam mij mee naar de schoenmaker-himself. Eigenlijk een kamertje waar allerlei zolen, hakken, lappen leer en mallen op de grond liggen. Na de nodige fittings en aanpassingen waren ze samen met mijn nieuwe sandaaltjes volledig van mij! Na een avondmaal met vis, runds, rijst én dikke frietjes met mayonaise (mmm! Nog maar een klein weekje wachten op échte Belgische frietjes!) hebben we de taxi richting luchthaven genomen, om daar veel te vroeg aan te komen. Na de nodige boekjes, mensen gapen en (een paar) winkeltjes te kijken, zaten we ingeduffeld met dekentje op de vlieger richting Hanoi, waar iemand van het hotel ons zou opwachten. Mama keek al uit naar het papier met onze naam op, ik daarentegen had er weinig goeie hoop op, omdat ze mij zo al eens hebben laten staan in Ho Chi Minh City. En ja, uiteraard niemand te bespeuren met ons papier... Na wat zoeken, bellen en rondlopen, hebben we dan maar zelf een taxi genomen. Eerst leek alles vlotjes te gaan, tot dat de snelweg dichtzat door wegenwerken. Nadat ook de pechstrook zich gevuld had, stond dus echt alles vast. Onze chauffeur vond er dan ook niets beters op dan rechtsomkeer te maken en via de oprit(!) de snelweg te verlaten. Vervolgens zijn we over het andere deel en dus in tegengestelde richting verdergereden! Toen bleek dat we niet over de rivier konden, begonnen we aan een echt avontuurlijke tocht. Eerst dachten we nog dat hij een kleine omweg ging maken, maar al gauw waren we beland in een ongewenste nachtelijke excursie door the middle of nowhere... Er waren dan ook al enkele weesgegroetjes gepasseerd toen we terug wegwijzers zagen met 'Hanoi 10 km'. Toen we uiteindelijk arriveerden, besliste de taxichauffeur zelf dat wij hem wel 50 000 dong mochten geven als fooi. Dat idee hebben we samen met de mens schoon weggewuifd. Aangekomen in ons hotelletje bleek onze chauffeur nog steeds op de luchthaven te staan wachten, maar daar konden wij natuurlijk ook niet aan doen. Iets na middernacht lagen we allebei uitgeteld, maar veilig en gerust in ons favoriete bedje!

Vanmorgen hebben we de (hopelijk) laatste bagage-reorganisatie gehouden. Eén zak die klaar is voor de terugvlucht, ééntje met wisselspullen en ééntje voor onze laatste trip. Morgen trekken we de bergen in, naar het stadje Sapa en omstreken. We nemen twee keer de nachttrein om tijd te winnen. Zondagmorgen om 5u arriveren we terug in Hanoi, waar we ons nog opfrissen, een dutje kunnen doen en dan richting thuisfront vertrekken.

*

(Het is nogal stom om de laptop mee op bergwandeling te nemen, dus helaas pas een volgende blog op zondag...)