De nachttrein: Orient Express!
Met een vrouw van de Red Zao op de foto!
Tekenen met de kindjes in het plaatselijke schooltje!
Ontspannen aan de rivier bij onze homestay!
Alle vrouwen die mij gek maken met hun koopwaar!
Mama met onze gids!
Wij bij de rijstvelden!
Mama steekt de rivier over in gezelschap van de plaatselijke bevolking!
Twee moederharten en een baby'tje!
Bij de uitgehongerde kindjes, waarvan 3 weesjes...
Het laatste uitstapje van onze reis had als bestemming Sapa, in de bergen in het noordwesten van Vietnam. Om 21u woensdagavond werden we op de nachttrein met de toepasselijke naam 'Orient Express' gezet voor een 8u-durende rit naar Lau Cai. We deelden een compartiment met een pas getrouwd Vietnamees koppel. De rit was hobbelig en erg veel geslapen hebben we niet. Na aankomst in het hotel konden we ons snel opfrissen, ontbijten en vertrokken we meteen op tweedaagse. We bezochten twee verschillende stammen en overnachten bij mensen thuis. Aan het hotel stonden wel 40 lokale bewoners te wachten om ons te vergezellen. In het begin een beetje gek, maar uiteindelijk nog wel leuk. Op het einde van de dag proberen zij dan wat te verkopen. Omdat wij niet zo goed zijn in jonge meisjes en vrouwen te weigeren, hebben we dus een hele collectie verzameld! Onderweg was het uitzicht (ondanks de mist deze tijd van het jaar) echt prachtig! We klommen door kleine padjes over de bergen, wandelden tussen de rijstvelden die in terrassen zijn aangelegd, doorkruisten een bamboobos, staken riviertje over en genoten terwijl van het zonnetje. Onze groep bestond uit nog een Zwitsers meisje, twee Engelsmannen en een Canadees, allemaal aangename mensen! De homestay was ook wel een avontuur! De bedden waren zacht, het eten was uitgebreid en lekker (ondanks het feit dat we allebei weinig eetlust hebben), de douchen proper en de rivier langs het huis erg rustgevend. Voor de veiligheid heeft mama toch wel even het luik naar de zolder gesloten voor het slapengaan en hebben we ons van kop tot teen ingesmeerd met antimuggenmelk. De volgende morgen waren we uiteraard lekker stijf, maar volledig klaar voor een tweede trektocht. Onderweg bezochten we een schooltje, waar de kindjes superblij waren met mijn fancy tekening! :) Tegen de middag kregen we ergens onder een afdak onze lunch: noodle soep met omelet. Toen de kommen op tafel werden gezet, stonden rondom ons een aantal kindjes jaloers te staren naar ons eten. Mama en ik kregen hap binnen onder toezicht van die uitgehongerde oogjes. Een beetje later heb ik dan ook gewoon mijn kom van tafel genomen en aan die kindjes gegeven. Ook mama en twee andere vrouwen konden het niet aanzien hoe gulzig de acht kindjes van de soep slurpten en gaven hun eten weg. Na een steile klim met onze gedachten bij de hartverscheurende armoede, pikte een busje ons op richting luxueus hotel. Gisteren hebben we een laatste wandeling gemaakt naar Cat Cat Village, waar je de mensen hun kleren kan zien maken en allerlei instrumenten voor de landbouw. Tot onze grote verbazing is Marihuana hier heel populair. Ten eerste is dat hier legaal, en ten tweede gebruiken ze dat hier voor heel veel dingen. De bladeren roken ze op, de stengels gebruiken ze om hun kleren van te weven! De vrouwen lopen dus ook heel de tijd rond met slierten van de stengel om die zo fijn mogelijk te maken. We hebben ook een ongelofelijk mooie waterval gezien en een laatste uitputtende klim terug gemaakt. In de namiddag nog snel over de plaatselijke markt en dan terug de trein op richting Hanoi. De rit was verschrikkelijk! Eerst en vooral hadden we gezelschap van 3 jonge Vietnamezen die rustig in ons hutje zaten te roken! Het hutje was dan ook overbevolkt: 4 bedden voor 5 mensen. Maar het ergste van al was dat ze alles onder de mandarijntjesschillen laggen, ze heel de nacht kabaal hebben gemaakt en we dus geen oog hebben dichtgedaan. Vanmorgen konden we gelukkig nog wat snoozen in ons hotelletje, een douche nemen en ons valies reorganiseren! We zijn nu klaar voor de terugtocht richting België!
Ik wil iedereen bedanken die deze reis één van de mooiste ervaringen van mijn leven heeft gemaakt. Zonder jullie onvoorwaardelijke steun, tal van lieve mailtjes en berichtjes, zou ik dit nooit gekund hebben! Een betere start voor een geweldige thesis kan ik mij niet inbeelden!
Dikke kussen en tot één van de volgende weken! *
Geen opmerkingen:
Een reactie posten