Une soirée en français

De plaatselijke Terca.

Een gek fenomeen dat ik zag: een boom die boven een irrigatiekanaal groeit in een boomgaard, maar met zijn wortels op de oever.

This is Vietnam. Informele bouw: je zoekt een boom en begint daar uw huis en winkel rond te bouwen. De brommers zijn tot hun limiet gedreven om zoveel mogelijk goederen te vervoeren. De brommer in zicht heeft net klompen ijs gelost, vandaar het plasje water errond.

Mijn plaatselijke gidsen. Het linkse ventje was een beetje zielig want had zijn arm gebroken en zijn tandjes zagen al zwart. Wel tof gezelschap, die brabbelden wat in het Vietnamees en die waren gelukkig als ik gewoon in het Nederlands terugpraatte.

Verscholen in het riet: hét befaamde meer dat achter de unif ligt.

Het nadeel/voordeel van alleen reizen is dat er niemand om half 5 zegt: 'Inez, we moeten opstaan, want we gaan naar de floating market!' Vanmorgen vroeg gebeurde immers iets heel anders toen de wekker afging: ik vroeg mij in godsnaam af waarom mijn gsm kabaal maakte in het midden van de nacht en heb die dan ook abrupt afgedrukt! Ik zal dus een nieuwe poging moeten wagen.

Ter vervanging ben ik dan maar terug op zoek gegaan naar hét meer, dat ik gisteren maar niet vond. Het voordeel van die meer rurale gebieden is dat de mensen vriendelijker en nieuwsgieriger zijn. Ik heb dan ook al een nieuwe tactiek ontwikkeld: eerst ga ik iets drinken in het plaatselijk café (=speelgoedstoeltjes + bak frisdrank-flesjes) en leg dan in gebarentaal uit dat ik wat ga wandelen en dat ze moeten zien dat mijn fiets niet gestolen wordt! Met een spannend gevoel in mijn buik door de omgeving gewandeld, want mijn grootste vrees is echt dat iemand mijn dierbaar vervoersmiddel meeneemt... Voor de veiligheid heb ik ook mijn laptop-slot omgetoverd tot fietsslot, zodat ik in de ergste criminele buurten de fietskader aan een paal kan vasthangen. (Het is dan uiteraard nog mogelijk om mijn wielen en mandje te stelen...) Na een uurtje noteren en fotograferen, werd ik aangesproken door een man vanuit zijn tuintje. Na 30 jaar haalde hij zijn beste Engels nog eens uit de kast en nodigde mij uit om binnen te komen in zijn huis, nee, wij zouden zoiets nog niet 'tuinhuis' noemen. Er waren maar 2 muren gemaakt van gevonden golfplaten en houten planken en de ramen waren van kippengaas. De andere muren waren dichtgemaakt met zeilen, bedrukt met reclame van Sunsilk (shampoo). In de kamer stond een bed, een tafel, 2 stoelen, een vuurtje met 2 gaspitjes, wat potten en pannen, enkele boeken en enkele kapstokken met kleren. De man zelf liep met krukken, omdat hij één been was verloren. Zijn vrienden waren op bezoek (om 10u 's morgens) voor bier en eten. Al gauw zat ik daar met een pintje en kreeg ik een kommetje voedsel, dat ze maar bleven vullen. Het plaatselijke bier is hier wel oké en na 3 glazen kon ik ze aan het verstand brengen dat ik nog moest werken en dus écht wel genoeg had. Het eten was een soort soep met champignonnen, kip en één of ander orgaanvlees, ik denk hart (brrrr). Ze hadden al snel door dat ik dus fan was van de kip en mikten dan ook alle filet-stukjes in mijn kommetje. De kippenpoten lagen op tafel en er werd volop mee gelachen dat dat eigenlijk het mankerende been van de man was. Uiterst onbeleefd, maar na 4x hervullen van mijn kommetje, heb ik het halfvol moeten laten staan. (Bovendien kreeg ik die brokken orgaan echt niet naar binnen.) Verder hebben ze mij nog één of andere zot-pikante knoedel laten proeven en mij terug op pad gestuurd met enkele takken suikerriet, waar je dus wat op knabbelt en terug uitspuwt. Een paar straten verder vond ik dus eindelijk het meer! Ik had gedacht er een heel andere manier van leven terug te vinden, maar het komt vrij hard overeen met wonen langs de rivier. Twee jongetjes vonden het geweldig om mij wat te volgen en wat Vietnamees tegen mij te brabbelen, vooral omdat ik dan gewoon deed alsof ik ze verstond en in het Nederlands een volkomen ander antwoord gaf. Het was tijd om terug naar huis te gaan, toen ik naar toilet moest, maar er eigenlijk niet meer dan een gat omgeven door planken beschikbaar was. Twee halve stokbroden (wat dus één heel is) en een koffiekoek later, was het tijd voor platte rust, want de hitte is dezer dagen echt verschrikkelijk!

Vanavond afgesproken om met Patricia, Waalse, iets te gaan eten. Wel gezellig, maar een beetje een drukte omdat ze dus echt graag Frans ratelt. (Ik doe dan maar alsof ik alles versta, maar soms weet ik dus niet waarover ze het heeft) Ze vertelt altijd wel interessante weetjes over de Vietnamezen. Zo blijkt dat als je met de bus reist, deze moet stoppen omdat de vrouwen een 'pipi collectife' houden en gewoon IN het stadscentrum ongegêneerd op de stoep op een rijtje hurken om te plassen. Een ander grappig fenomeen zijn de bruiloften. Blijkbaar is het normaal om gemiddeld 600 mensen uit te nodigen, maar dat gebeurt dan in shiften van 2uur, waarin de gasten zoveel mogelijk eten en vooral drinken. Als kado geef je een enveloppe met geld, waarop je duidelijk schrijft hoeveel je geeft en wie je bent. Het bruidspaar eet en drinkt niet mee tijdens de shiften, want ze moeten fris zijn om de volgende reeks gasten te ontvangen. Als je dus rijk bent, kan het zijn dat je van 9u 's morgens tot middernacht bezig bent met gasten te ontvangen.

Voor de rest heb ik dus ontdekt dat ik hier niet voor eeuwig zou kunnen wonen. Het leven is hier veel te relaxed en de mentaliteit van de mensen is echt té verschillend van bij ons. De mensen denken compleet anders op alle vlakken: niemand kan zelfstandig nadenken, dus het personeel is hier een ramp. De mensen zelf, hun kleren en de afwas is altijd proper, maar hun huis/restaurant laat meestal te wensen over. En hoewel er meestal weinig cliënteel is, zitten ze eerder zelf op hun terras, dan de 'leikes' eens af te wassen! Ook de sociale omgang is echt onbegrijpbaar! Als je hier met slechts 1 persoon afspreekt om koffie te gaan drinken, wordt dat gezien als een 'date' en ben je vanaf dat moment de vriendin van de persoon in kwestie en zal niemand anders je meer aanspreken of toenaderen. Bovendien kennen ze hier ook niet het begrip 'plezier'. Een man koopt vanalles voor zijn verloofde, toont openbare affectie, enz. maar vanaf dat ze getrouwd zijn, valt dat allemaal weg. Uitstapjes, zoals bijvoorbeeld de nationale feestdag, bestaan voornamelijk uit met het hele gezin op de brommer (letterlijk!) toertjes door de stad rijden, tenzij je rijk bent en koffie kunt drinken. Achter al die vriendelijke gezichten schuilt dus een heel complexe gedachtengang over het sociale leven en een heel bizarre kijk op het leven in het algemeen. Dus wees gerust thuisfront, ik kom zeker terug naar het stressvolle België!

*

ps: voor al de mensen die er maar niet in slagen om mij te bereiken, reageren kan op 3 manieren:

1: linksboven bij 'Gastenboek' klikken op 'leave a response'. Je moet die moeilijk leesbare validatiecode overtypen, om te voorkomen dat er misbruik wordt gemaakt.

2: onderaan de blog van de dag klikken op 'reacties' en dan een berichtje typen bij 'een reactie plaatsen'. (Ik denk dat dit enkel kan als je 'volger' bent, maar dat weet ik niet zeker.)

3: gewoon een mailtje sturen naar inezhavermans@hotmail.com of om te chatten mij toevoegen op msn/yahoo met inezhavermans@hotmail.com of om te bellen/chatten mij toevoegen op Skype met ihavermans87.

Zo, hopelijk zijn er velen mee geholpen! :)