Mijn avondmaal van gisterenavond: shrimps with coconut juice. De kok had het wel heel letterlijk geïnterpreteerd... Het personeel was er in ieder geval supertrots op. Eigenlijk had ik geen idee wat ik daar nu mee moest aanvangen, dus heb ik de scampi's daar maar gewoon ingesopt en opgegeten :)
Vanmorgen vol goeie moed mijn benen ingesmeerd voor een half-uur-durende fietstocht om een stukje stadsweefsel te onderzoeken. Toen ik gepakt en gezakt even op het balkon het weer ging checken, werd ik bijna omver geblazen door een sterke rukwind. Na de nodige weervrouwbezinning, bedacht ik dat het een hele opgave ging worden om met mijn flut-fiets tot daar te geraken. (geen versnellingen, kleine wielen, oncomfortabel zadel, ...) Bovendien voel ik me vandaag nogal slapjes: moe, hoofdpijn, keelpijn, ... Het leek me dus verstandig om een off-day in te lassen.
In de supermarkt was ik ongelofelijk gefascineerd door de miljoenen soorten dagcrème. Meer nog dat álle producten een soort whitener bevatten, want bleek zijn wordt hier geassocieerd met rijk zijn. Jammer genoeg kon ik de tekst niet lezen, want ik was benieuwd of er gewoon zonnefactor 60 in zat, of een soort bleekmiddel. Met een hele voorraad koeken, chips en chocola, heb ik mij in mijn kamer geïnstalleerd. Mijn lichaam begint hier wat te lijden onder het té gezonde eten en verlangt hopeloos naar vetten en suikers.
Het tweede slechte nieuws van de dag was dat de sukkels van PMU Urban Upgrading (saneringsprojecten) geen autocadplannen willen vrijgeven. Dat is dus een groot probleem voor mijn veldwerk, want dat betekent dat ik zélf plannen moet maken op basis van google earth. Dat zou op zich gewoon een stom tijdrovend werk zijn, maar erger is dat die luchtfoto's niet up-to-date zijn. Ik vrees dat ik dus volgende week eens onaangekondigd ga moeten verschijnen op hun bureau om te onderhandelen...
Een onverwacht lichtpuntje verscheen, toen Mr. Be (uitgesproken als Bèr), departementshoofd van Environment and Natural Resources van Can Tho University mij belde. (Bac uit Ho Chi Minh, had mij blijkbaar zijn foute telefoonnummer gegeven. Ondertussen hadden Kelly en ik al een brief gestuurd naar de Decaan, die dat op zijn beurt heeft doorgegeven aan Mr. Be) Morgenvroeg moet ik op 'interview' komen... Wel een beetje spannend, want hij had meer info nodig om te beslissen of ik op zijn departement mag werken.
Na de rest van de dag gevuld te hebben met een dafalgan nemen, koorts meten (belangerijk ter indicatie van tropische ziektes), luieren en dutjes doen, ben ik iets gaan eten. (Je kunt niet genezen als je niet deftig eet!) Nu ik alle restaurantjes gehad heb, moest ik beginnen aan een tweede ronde. Wel grappig, want nu durft iedereen mij zo aanspreken omdat ze zich afvragen waarom ik niet zoals de meeste toeristen ben. De mensen zijn hier ook heel direct. Met Kelly en Matthias, kwam het personeel telkens ongegeneerd vragen of ik de vrouw, en Kelly de moeder, van Matthias waren. Niet voor iedereen een compliment...
De standaardinformatie die ze hier van mij willen weten: wat is je naam, hoe oud ben je, van waar kom je, wat kom je hier doen? Meestal vragen ze nog of je getrouwd bent, maar ik denk dat de meeste Vietjes wel inzien dat dat bij mij een domme vraag is.
In de stad zelf was er weer iets typisch Vietnamees aan de gang. Aangezien het gisteren nationale feestdag was, had de regering beslist om het plein van Ho Chi Minh opnieuw aan te leggen. En als verrassing is het standbeeld ook vervangen, want naar verluid heeft hij nu een langere baard. Het resultaat is dus één of ander verhoogd plein uit marmer, waar heel der gezinnen zich met fototoestel verzamelen om het nieuwe plein te vereeuwigen en met Ho Chi Minh himself op de foto te kunnen.
Ik heb eerder al verteld dat het park langs de rivier nogal kitscherig overkomt. Eigenlijk zijn dat gewoon padjes door een mini-grasveldje met af en toe een boom en ontzettend veel banken. Het belangrijkste is dat dit 's avonds de draaischijf van het sociale leven blijkt. Langs de straat verzamelen allerlei mensen met karretjes, koelboksen, gasvuurtjes, speelgoed, enz. Koppeltjes en gezinnen met kinderen parkeren hun brommer op het rechterrijvak, kopen iets te eten of te drinken en zetten zich op een bankje langs het water.
Verder heb ik ook al enkele dagen gelet op de openbare affectie tussen man en vrouw. Tienerkoppeltjes zitten voortdurend elkaar te slaan en pesten. Twintigers nemen soms even elkaars hand vast, maar laten die vrijwel meteen terug los. Boven de 30 hebben man en vrouw vrijwel geen lichamelijk contact, tenzij de man zat is, dan begint die zich te gedragen zoals een tiener. Een ander opvallend fenomeen zijn de mannen die een arm om elkaars schouder slagen. Een teken van een soort kameraadschap, want ik heb al jongetjes van 12, mannen van in de 20 en oudere mannen dat zien doen. Volgens mij is dat ook een soort verborgen machtsuitdrukking, want al enkele keren sloeg een baas zijn arm over de schouder van een werknemer, nooit andersom. Zo, ik ga mijn sociaal-antropologische studies nog wat uitbreiden de komende dagen, meer verslag volgt!
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten