Zicht vanap de brug.
Zicht vanap de brug op de omliggende bebouwing. Zoals je ziet zijn bijna alle daken uit golfplaten.
Nee, dit is niet Westende aan Zee! Dit is een gebied dat momenteel bestaat uit lappen van de éne projectontwikkelaar naast de andere. Het éne al verschrikkelijker dan het andere. Bovendien is heel dit gebied ommuurd met een dijk(je), want eigenlijk ligt dat in een overstromingsgebied. Waar zaten ze met hun gedachten toen ze dit goedkeurden!
Een paar jongens in de rivier, de éne zwemt, de ander doet de afwas.
Onvoorstelbaar dat dit 'huis' overeind blijft. Ten eerste zijn de palen, verschillende soorten gevonden takken. (Je kan op de foto klikken om hem groter te bekijken) Ten tweede kondigen ze voor de komende dagen zware storm en grote overstromingen aan, dus ik ben benieuwd of het de week overleeft.
Hoewel er weinig te beleven viel op mijn blog, in realiteit heb ik geen seconde stilgezeten de voorbije dagen!
De samenvatting: veel contacten gelegd via Kelly. Veel discussies en meetings, interessant, maar uiterst vermoeiend! Maar hé, ik heb er nog steeds evenveel zin in! :)
De uitgebreide versie:
Gisterenmorgen, dinsdag 1 september, ben ik er met de fiets op uit getrokken om eens een kijkje te nemen aan de overkant van de rivier. Dat is een gebied dat volledig ommuurd is met een soort dijkje, omdat het anders overstroomt. Bij mijn tocht heb ik eerst deze kant van de rivier gevolgd tot aan de enigste brug, die eigenlijk van de snelweg is. Het was dus een heel manouvre om veilig en wel een plekje met mijn fiets op te eisen op de snelweg. Overdag valt dat wel mee, want ze rijden hier maximum 40-50 km per uur, maar voor de zekerheid koos ik ervoor om een soort mountenbike-parcour te doen door de snelweg-berm. Hoewel de oever vooral bezet is met informele bebouwing (sloppen), dieper het binnenland in, wat het één bouwwerf. Heel de zuidoever is verdeeld in lappen grond van een aantal hectaren, die opgekocht worden door projectonwikkelaars. Ze zetten daar elk een project neer met woningen(voor elk wat wils), groen, gemeenschappelijke voorzieningen, etc. Het grappige is dat ze dan tussen beide projecten hele hoge muren bouwen, terwijl ze er uiteraard meer baat bij hebben om bijvoorbeeld een gemeenschappelijke 'groene' grens te hebben. Bovendien ligt heel het gebied lager dan het rivierpeil, waardoor men immens veel ophoogzand moet zoeken. Thuy vertelde me ook dat door de zachte bodem, de fundering wel 1/3 van de totale ruwbouwkost is. Overal staan hier dus heimachines die reusachtige prefabbetonpalen in de grond kloppen. De armen moet het redden met houten palen. (De Mol zou jaloers zijn op al die speeltjes!) Nadien ben ik iets gaan drinken om te schuilen voor de regen, waar de eigenaar vol trots de Engelse schrift van zijn 12-jarig zoontje liet zien, als poging tot communicatie. Toen de donkerste wolken waren verdwenen, ben ik via de padjes langs de oever teruggekomen en met de ferry terug overgestoken.
Lunch met Kelly in Nam Bo, één van de favoriete restaurantjes hier - je krijgt daar bananachips! Echt een heel gezellige babbel over hoe zij in Leuven is beland, want ze is Amerikaanse. Uiteraard ook over mijn thesis en toekomstplannen en een beetje gebabbel over onze proffen en de studenten. Na een heerlijke portie noodles-kip-groentjes, hadden we afgesproken voor een koffie met Matthias en Thuy, haar beste vriend in Vietnam, die eigenlijk apotheker is, maar in hart en ziel architect wou zijn. Een beetje later kregen we geregeld dat Mr. Nhun, directeur van Architectural Institute of Can Tho, ons kwam ontmoeten. Hij beloofde ons dat hij mij ging helpen met enquêtes, tolken, ... Na 2 slokken van zijn gekke koffie, een glazen schaaltje met water, met in het midden een omgekeerd glas, waarop een metalen potje met een soort filter, moest de man dringend door voor een volgende afspraak. Vietnam is trouwens heel bekend om zijn koffie. Het is de grootste uitvoerder, maar door zijn lage prijzen is het een dooddoener voor de koffiemarkt. Na een kleine twee uurtjes bekomen van de discussies over politiek, studies, klimaatsverandering, urbanisatie, planning, miljoenen verschillende NGO's en al evenveel overheidsinstanties, enz. gingen we met ons drietjes eten in een hip typisch vietnamees restaurant. Typisch Vietnamees was het zeker: wegens verbouwingen, moesten we via de keuken naar de tuin, lagen overal truwelen, zakken cement, bakstenen en bouwafval. Bovendien kregen we een mooi plekje langs de rivier (inclusief geur). Een beetje later viel mijn mond ook open toen onze bedienster doodgewoon ons potje met afval in de rivier kieperde. Ze hebben hier trouwens een gekke manier van tafelafruimen: het breekbare nemen ze weg en dan schudden ze gewoon alles van het tafelkleed op de grond. Wat volgens mij nogal stom is, want ten eerste zit je dan in de vuiligheid, ten tweede komt daar ongedierte op af (Ik heb al meerdere ratten gezien) en ten derde moet je dan toch alles twee keer opruimen?! Maar dus, het eten was wel overheerlijk! We hadden 'Hot-pot' genomen, een soort fondue met bouillon ipv olie, waar je dan vanalles inkapt: bloemen, planten, groenten, zeevruchten, pepers, ... Dit eet je dan met noodles. Nadien hadden we ook nog snakefish, best wel lekker. Vandaag is het nationale feestdag in Vietnam, waardoor iedereen vandaag vakantie had en gisteren uiteten ging. Om de 5 minuten stond er dan ook een beschonken Vietnamees aan onze tafel, die wat Engels brabbelde en kwam toosten. Na het nodige geklink, wordt je geacht om je bier (al dan niet leeg) te drinken. Vervolgens worden er de nodige handen geschud en herhaald het tafereel zich tot uiteindelijk iedereen staat te roepen en zingen en klinken. Als man kan je dit niet weigeren, want dat is een hele belediging. Gelukkig kan je als vrouw wel beleefd passen, anders zou ik vandaag comateus in het ziekenhuis hebben gelegen met een alcoholvergiftiging, vrees ik.
Vandaag, woensdag 2 september, Nationale Feestdag van Vietnam, om 9u afgesproken voor koffie, waar ik een supermooie caffé latte met gescheiden laagjes en schuim kreeg! Het mooiste kado van de dag was het bezoek van Mr. Trung, decaan van departement van environment & natural ressources, die op zijn vrije dag (!) ons wou ontmoeten. Hij gaat mij volop steunen en proberen binnen te krijgen op de universiteit. Het komt er eigenlijk op neer dat niemand in Can Tho weet dat ik hier ben. Uit het verleden bleek dat dit de beste manier is, want anders laten ze je nergens naartoe gaan, of tonen ze enkel de schone schijn van de stad, en daar zijn we dus niet voor gekomen! Terwijl tijdens onze laatste lunch Kelly en Matthias plannen uitwerkten om samen een paper te schrijven voor een tijdschrift - en het ambitieuze idee kregen om mij te laten meewerken - genoot ik er gewoon van om de motivatie te voelen toenemen. Echt fascinerend hoe ze beiden gepassioneerd zijn door totaal verschillende domeinen(geologie vs. urbanisme), maar toch ontdekken dat de kruising van hun bezigheden iets goeds kan voortbrengen. Verder volgden nog discussies over de vergelijking en samenwerking van de verschillende universiteiten en manier van doctoreren. Het gesprek ging nogal sterk in de richting van 'inez, you should make a Phd!' Allemaal grote plannen die ik momenteel niet echt kan vatten en plaatsen, dus ik ga gewoon eerst afstuderen... :-)
Na een warme knuffel van Kelly, vertrok ze terug richting Ho Chi Minh City, om het masterplan voor Can Tho te herzien. (Ondertussen schrijft ze ook nog een boek in samenwerking met de Denen, voor de Vietnamese overheid, doet ze mee aan een wedstrijd voor de noordkust van Vietnam, organiseert ze een workshop in Can Tho, begint ze volgende week terug aan de KU Leuven en nog zoveel meer...) Ik ben rustig naar mijn hotel gegaan om even te bekomen van de overflow aan informatie en een plan te bedenken om mijn enthousiasme zo nuttig mogelijk te besteden!
Dikke kus!
Erg bedankt voor alle fan-mail, fan-chat en fan-foon, die ik hier als steun krijg vanuit het verre België!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten