Welcome in Cambodja!

Wel, ik ben (uiteindelijk) veilig en wel aangekomen in Cambodja. Het is wel niet bepaald vlekkeloos verlopen. Het verhaal begint gisteren aan de bushalte in Chau Doc, Vietnam. Toen ik letterlijk uit de bus werd gesleurd, stonden er allerlei mannen klaar met hun moto. Ik heb ondertussen geleerd dat je beter eerst een half uur de aap uit de boom kijkt vooraleer je ergens naartoe trekt. Er stapte toen een beetje later een man op mij af, laten we hem voor de gemakkelijkheid Jos noemen, die zei dat hij voor een bedrijf werkte en geen mototaxi was. Nu, zijn kleren beweerden het tegendeel. Hij vertelde mij gisteren dat er geen vervoer naar Phnom Penh was tot de volgende dag en stelde voor in een hotel te blijven dat hij kende. Hij vroeg haalde ook opgerolde papieren uit zijn moto-kofferbak met info over de boot naar Phnom Penh, zijnde 21 dollar voor de snelste. Gisteren ben ik in de namiddag de stad ingetrokken en heb mij bij verschillende reisbureaus geïnformeerd. Uiteindelijk heb ik 23 dollar betaald voor de snelste boot en 15 dollar voor de aansluitende bus in Phnom Penh naar Siem Reap. Ze zouden mij vanmorgen oppikken aan mijn hotel en ook in Phnom Penh zou iemand mij opwachten om mij op de bus te zetten. Vanmorgen stond ik gepakt en gezakt klaar, toen Jos 3 andere mensen uit mijn hotel kwam ophalen en mij verweet waarom ik niet bij hem had geboekt, dat ik hem niet vertrouwde, dat we toch op dezelfde boot zaten, ... Uiteindelijk heeft de receptionist mij met een mototaxi van de Jos naar de boot laten brengen. Daar is de Jos in volle furie losgebarsten tegen mij. De manager zou komen en ik zou kost wat kost niet meegaan met dezelfde boot! Ja, daar stond ik dan weer schoon met mijn klein hartje. Na verschillende keren mijn excuses te hebben aangeboden (als die al nodig waren…), bleef hij mij maar afblaffen in bijzijn van alle andere reizigers… Tien minuten later waagde ik een laatste poging om onze ‘ruzie’ bij te leggen en wou ik de man een hand geven… In plaats van een ook een hand te geven, pakte de man mij vast en gaf mij een dikke knuffel! Met een gerust hartje kon ik dus op de boot stappen richting grens. Daar zijn we even gestopt om onze visa te regelen. Hop, terug de boot op tot aan de volgende halte: paspoortcontrole! Vervolgens terug de boot op om na 5u aan te komen in Phnom Penh. Uiteraard was er weer nergens iemand te bespeuren, die mij zou oppikken. Ik besloot dan maar naar het kantoor te gaan dat op mijn betalingsbewijs stond, want ik had nog 1,5 u vooraleer de bus vertrok. Na 20 minuten wandelen zonder de straat te vinden, heb ik een TucTuc (moto met mini-koets achter) genomen om mij te brengen. De chauffeur kon het ook nergens vinden en vervolgens zijn we enkele andere reisbureaus afgestuimd met de vraag waar dat kantoor was. Uiteindelijk hadden zich rond mij 15 mannen verzameld, waarvan ene het kantoor probeerde te bellen. Toen alle lijnen bleken afgesloten, begon ik te vermoeden dat ik opgelicht was… De man in kwestie stelde voor dat hij mij gratis naar Siem Reap bracht, als ik in zijn hotel verbleef. Als me dat niet beviel zou ik 5 dollar betalen voor de bus. Volgens iedereen vertrok de laatste bus om 14u, hoewel op mijn ticket 14u30 stond. Als ik het aanbod van de man aannam, had ik nog 15minuten om aan de bus te geraken. Maar ik gaf niet op! Plots vroeg een zwart meisje of ze mij kon helpen. Na heel mijn verhaal adviseerde ze me om eens te gaan kijken in een ander reisbureau ‘Chau Doc Travel’. Als ne gek crosste mijne TucTuc-man daar naartoe. Eens binnen bleek de receptionist het betalingsbewijs te kennen en er zou meteen iemand komen om mij op te pikken, want het was inmiddels 13u55… De man van de 5dollar-deal begon vervolgens ook kwaad te worden en mij te verwijten dat ik hem niet geloofde. Hem rustig uitgelegd dat ik al betaald had en dus niet nog eens ga betalen, en dat ik altijd zijn hotel eens kan checken. Vervolgens verschenen 2 mannen. Eén van hen zette mij op de motobike, de andere begon met mijn valies boven zijn hoofd achter ons te rennen. Twee straten verder stond de bus! Ik kreeg een busticket in mijn handen geduwd, had geen tijd om water of voedsel te kopen, mijn bagage werd in het ruim geladen en ik kreeg een zetel toegewezen. Een klein probleem met mijn zitplaats, toen de monnik die er al zat, weigerde dat een vrouw naast hem kwam zitten… Vervolgens moest Jan en Alleman van plaats wisselen en eindigde ik met een zetel voor mij alleen. Blijkbaar zaten er nog meer jonge mensen op de bus. Tijdens de 6u durende rit heb ik vooral geslapen en gebabbeld met de anderen. Ondertussen ook gevraagd aan twee meisjes, Karen & Eva uit Ierland en Zweden, of ik met hen mee een slaapplaats mocht zoeken, want het was al laat en dus ook donker. Op de bus stelde een local voor om ons een guesthouse te laten zien, en als dat ons niet beviel, was het gewoon een gratis rit. Vervolgens heeft hij de TucTuc overladen met 3 grote valiezen en 4 mensen en ons naar hier gebracht. Mijn kamer is supergoedkoop, 7 dollar, maar er is dan ook niet veel aan. Een bed, een rond tafeltje met mine-TV en één goedkope plastieken tuinstoel. Geen airco, dus warm en the place to be voor muggen… De uitbaters zijn echter wel vriendelijk en er zitten heel veel jongeren. Ik wou dus morgen verhuizen naar een andere plaats, maar ik ga denk ik gewoon een kamer met airco nemen. Zo, nu dringend bedtijd, want het was een lange en hobbelige rit! Morgenvroeg om 5u vertrekken ik met de twee meisjes naar de tempels van Ankor Wat om de zonsopgang te zien!

*