De voorbije dagen waren extreem druk, vandaar de blog-verwaarlozing… Vrijdag zijn Sari en ik naar Kai Rang (andere kant van de Can Tho River) getrokken om mijn potentiële sites te bezoeken. Het werd een heus avontuur om de gebieden te vinden, die nu nog volledig ruraal en onbereikbaar zijn. Kapotte bruggetjes van 30cm breed, zware modder, los zand, wilde honden, brandende zon en geen deftige kaart. Zelfs met een google-earth in de hand, weet je nooit waar je beland! De tocht was vruchtbaar, want we hebben beide gebieden gevonden. Achteraf zijn we dan pikzwart (en Sari verbrand) iets gaan drinken in een hangmatbar, mmmm! We moesten echter voortmaken, want om 17u een laatste koffie met Quan, professor Engels die een jaar in België heeft gestudeerd. Vervolgens had ik Christoph gesmeekt om de laatste Chicken Wings en Curry. Het was echter nogal een risico om met zijn drie op de motobike te gaan. Daarom hebben we snel Quentin (de Fransman) opgetrommeld! Wegens regen, kreeg hij aan de receptie een mooi roze poncho, bijpassend bij de motobike van Little Sister, die wit met roze bloemen is. Onderweg hadden we massa’s fans, die aan de stoplichten foto’s van ons maakten… Na de heerlijke maaltijd zijn we nog een koffie/smoothie gaan drinken. Voor de terugkeer stelde Quentin voor dat ik zou rijden… Omdat ik daar niet zoveel ervaring mee heb, deden we eerst enkele testritten op het plein. Vervolgens de baan op! Alles ging goed tot aan het rode licht achter de bocht. Ik had problemen om mij, de moto en quentin achterop in evenwicht te houden… Toen hebben we maar wijselijk beslist om van positie te wisselen. Gisteren was nog doller dan de dagen voorheen. Eerst een bezoek aan Thuy om hem wat data te geven en afscheid te nemen. Vervolgens met Nhut de villa bezoeken van Ms. Anh Ngoc, die op het Ministerie van Constructie werkt. Echt een lieve vrouw! Ze sprak weinig tot geen Engels, maar bij het overhandigen van de ‘Merci’-chocolaatjes, riep ze vol enthousiasme ‘Merci beaucoup!’ Gezien de regen begon ze dan ook rustig te koken voor ons: bloemkool in spaghettisaus, sweetsoursoep met zalm, varkensreepjes, gebakken salami en rijst! Echt lekker! Nadien dropte Nhut mij snel in restaurant Mekong, voor een laatste (jawel) lunch met Patricia, Belgische. Bij mijn aankomst zat als bij toeval ook Quentin daar wat te ontwaken. Er was blijkbaar een grappige situatie geweest tussen beide. Q: Hello, can I join you? P: Hm, actually, I’m waiting for my friend, Inez… Q: Inez? From Belgium? P: Yes Q: Oh, she’s my friend too, she stays in my hotel! Het werd een druk Frans gesprek over de eigendunk van Parijzenaars en Antwerpenaars, ontgroeningen bij de studenten, etc. Na een pannenkoek met chocolade (lunch numero 2) heeft Quentin mij weeral naar ons hotel vervoerd, maar deze keer per fiets! Op de grote baan riep plots iemand mijn naam. Dat bleek dus de tolk van Matthias te zijn, die ons dan ook nog vergezelde. Eens aangekomen heb ik snel mijn eigen fiets genomen om naar Yen, Linh en Lan te gaan om afscheid te nemen. De meiden wilden mij graag nog iets Vietnamees laten proeven. Even later zaten we dan in een restaurantje met 2 Banh Xeo’s voor onze neus (lunch numero 3). Dat zijn grote pannenkoekachtige dingen met een vulling in. Je neemt dan een stukje en dat moet je in wat blaadjes groenten doen, soppen en opeten. Vervolgens wilden ze nog graag gaan rolschaatsen met mij! Haha, dat was een belevenis tot en met! Eerst kreeg ik een paar oude sokken en rolschaatsen die totaal niet mijn maat waren aangesmeerd. Vervolgens konden we ons begeven op een grote (niet volledig effen) betonnen plaat (met heuveltjes voor de gevorderden). Het enigste wat ik dacht was ‘nez, zorg dat ge niets breekt nu!’ Eerst voorzichtig, maar al snel voelde ik mij terug de 13-jarige op de zeedijk van Knokke-Heist! Ik werd dan ook lichtjes overmoedig en waagde mij aan één van de heuvels. Hm, niet zo’n succes, zoals je al kan raden… Daarna heeft Yen mij naar huis gebracht, want ik heb mijn fiets en een hele doos met spullen aan haar kado gedaan. Vervolgens hebben we samen staan wenen aan de poort van het hotel… Ik had welgeteld 20 minuten om te douchen en in partystemming te zijn voor het afscheids/verjaardagsfeestje met de hotelgangers. We waren met 10, een toffe bende: de amerikanen en hun bezoeker, Christoph, Matthias, Quentin, Sari, Big & Little Sister en ik. Lekker gegeten en plots bleek ik dus een aantal kadootjes te krijgen! Een hangmat, een zakje voor mijn juwelen, een paar bloembollen en de Vietnamese vlag! J Toen de ene helft van het gezelschap naar het hotel terugkeerde, zijn wij nog even naar de Wild Horse gegaan. Het was weer dolle fun! Deze keer heb ik video-opnamen kunnen maken van de cocktailmixer, het foute coverbandje en tal van begaaide Vietnamezen. We zijn vrij op tijd teruggekeerd, want ik moest stiekem mijn valies nog maken… Toen ik mij de lonely planet Cambodja had toegeëigend, bleek dat je vooraf een visa moet aanvragen om naar cambodja te gaan… Grote stress dus! Ik had al helemaal geen zin meer in mijn 2-daagse bus/boot/bus… Vanmorgen bleek de chaos nog groter toen mijn valies massa’s teveel woog en ik dus grote problemen heb bij mijn vlucht van Cambodja naar Hanoi, komende vrijdag… Big Sister belde meteen naar de bus om mijn vertrek 2u uit te stellen. Vervolgens hebben we een doos gemaakt om op te sturen naar Hanoi, of mee te geven met gasten uit Hanoi. Ik heb al heel veel achtergelaten, dus ik weet niet waar al die rommel van komt… Om de overige tijd te doden, heb ik dan maar deftig ontbeten en mijn (ofja, Dennis’) rugzak hersteld. Tuan (Big Sister) deed mij plots ook een armband en een ketting aan ‘I declare you with this the Spring princess!’ Blijkbaar hadden de vietnamezen in het hotel dus al allerlei bijnamen voor mij, gaande van Baby Doll (Oh jee, vreselijk) tot Spring Princess (wat dan nog wel te doen is). De (mini)bus leek nogal onderbevolkt: 2 personen en mijn bagage, ipv 15 personen. De weg was verschrikkelijk hobbelig en de muziek ja, Vietnamees laat ons zeggen… Ik moest in Chau Doc, vlak voor de grens met Cambodja, een boot nemen, maar blijkbaar vertrekken die enkel ’s morgens waardoor ik dus hier de nacht moet doorbrengen. Na het boeken van mijn boot en bus (die ik hopelijk morgen ga halen, anders moet ik een nacht doorbrengen in Phnom Penh, Cambodja) ben ik het stadje ingetrokken voor wat foto’s. Ik heb de toeristische attracties links laten liggen en wat bij de locals gaan rondhangen voor een vergelijkende studie met Can Tho. Tijdens mijn zoektocht naar avondeten vroeg iemand of ik hier alleen was, waarop ik het verhaal van de ‘zieke vriend in het hotel’ heb bovengehaald. Toen ik de persoon in kwestie een uur later tegenkwam, vroeg die erg bezorgd of ik niets voor mijn vriend moest kopen. Waarop ik dus bijna had gezegd ‘welke vriend?’ Bijna door de mand gevallen dus… Achteraf bleken de verzinsels niet echt nodig, omdat het me hier vrij veilig lijkt. De mensen zijn ook vriendelijk, maar je wordt nog harder in het zak gezet dan in Can Tho. Daar kan ik dus echt wel gefrustreerd van geraken en dan wil ik echt roepen ‘IK BEN VIETNAMEES!’ Hetzelfde geldt ’s nachts: een zo’n bordje boven mijn bed, zodat de muggen mij tenminste met rust laten! Mijn benen zijn echt geteisterd, ondanks muggenwerend middel. Momenteel zit ik met jeans, dichte schoenen, bloes met lange mouwen en half-wollen trui op mijn kamer, omdat de airco in overdrive gaat. Zo, morgen pikken ze me om 7u20 op met de cyclo-taxi (tuc tuc) en om 8u vertrekt de boot naar Cambodja. Ik hoop dat het allemaal vlotjes verloopt, want dat gezeul met rommel is maar niks, vind ik… *
Geen opmerkingen:
Een reactie posten