Mama bij de tassenwinkel. Let op de speciale aanbieding van de Ikea-tassen!
Lunch in het hippe KOTO = Know One Teach One. Een project om straatkinderen op te leiden zodat ze in de horeca aan de slag kunnen! Echt knap!
!


Bij het mausoleum van Ho Chi Minh, waar we even later de wissel van de wacht mochten meemaken!
Mama leest uit Lonely Planet:
'The roof and peristyle are said to evoke either a traditional communal house or a lotus flower...'
We kijken elkaar aan en zeggen: 'pff, da lijkt totaal niet op een lotusbloem!'
Mama vervolgt:
'though to many tourists it looks like a concrete cubicle with columns.'
De Lonely Planet heeft het altijd bij het rechte eind, zo blijkt!
Treinspoor of straat ?!
Beste fans, ik wou net aankondigen dat ík geen blog ga schrijven vandaag, maar dat ik een gastblogger heb. Jammer genoeg is die net ingedommeld boven haar boekje... Toen mama vanmorgen nog rustig op de vlieger zat, mocht ik weer genieten van het Vietnamese transport. Toen ik een mototaxi had gevraagd mij naar de luchthaven te brengen, reed die een rondje door de stad om mij vervolgens te droppen aan de 'bus richting luchthaven'... Jaja, de site-seeing koste overbodig veel geld en vervolgens besloot ik dan toch maar met het busje mee te gaan, ipv een taxi te zoeken die mij wel begreep. De rit duurde bijgevolg iets langer dan verwacht, dus ik zat voortuderend op mijn stoel heen en weer te schuiven tot de terminal eindelijk in zicht kwam! Daar stond ze dan: mijn mama!! Een intens weerzien natuurlijk! Na een klein uurtje door de stad toeren om alle bagage op onze nieuwe verblijfplaats te krijgen (het Church Hotel, nabij jawel, u raadt het, de plaatselijke kerk!), zijn we na een kleine rustpauze de stad ingetrokken om iets te eten. Op aanraden van Kelly (en de Lonely Planet) zijn we naar KOTO (Know One, Teach One) gegaan voor een heerlijke, maar vooral eerlijke lunch! Het concept bestaat erin om straatkinderen op te leiden in de horeca, zodat ze meer kansen hebben op een goede job. Een combinatie van lekker, aangenaam en goed doel! Vervolgens zijn we wat site-seeing gaan doen door de stad, waar mama meermaals opzij heeft moeten springen bij het oversteken. Over 14 dagen zal ze ongetwijfeld heelhuids en als een professional tussen de motorbikes kunnen zigzaggen! (Filmpje van de situatie onderaan) Op onze terugweg zijn we beland in een Coffee Shop (lees: Taverne in grote tuin met terras), waar veel ambassadeurs blijkbaar kind aan huis waren. Tijdens het spitsuur zijn we langzaam naar het hotel geslenterd om ons wat op te frissen. Vervolgens hebben we een bijna-twee-uur-durende marathon gevoerd om een 'bagage-plan' te bedenken. Een valiesje voor de komende 3 dagen en ééntje voor de daaropvolgende week. Terwijl wij druk aan het passen en meten waren, hadden we ook een was-salon opgericht in onze badkamer. Ik heb al mijn vuile kleren in een lekker ruikend sopje in bad gezet, om ze vervolgens mooi op te hangen, zodat ze droogden door onze haardrogerconstructie aan de douchestang! Looks funny, but it works! Vervolgens zijn we lekker gaan uiteten bij La Salsa. Zoals de naam doet vermoeden, kwam er weinig Vietnamees bij kijken, buiten de bediening. Heel veel lekkere tapas en een kannetje sangria later, zakten we terug af naar ons hotelletje om ons bedje uit te testen. Mama haar voetjes liggen omhoog, want ze zien er nogal doods uit... (gezwollen dus) Na een Skype-gesprek met papa en een MSN-chat met Dennis, zijn we klaar voor de nacht! Morgen trekken we naar de kust: Halong Bay, here we come! Om de toeristenscene te vermijden, gaan we gewoon de openbare bus nemen. Helemaal uitgedost met water, koeken én oordopjes, bereiden we ons voor op de 3,5 uur durende busrit! Zo, doornroosje is ondertussen ontwaakt, dus ze gaat de blog van vandaag afsluiten zoals niemand haar dat ooit voordeed:
'Waa? Wa moete kik schrijven? Ik zou het ni weten... Nee, ni doen, Inez!' :-)
Een dubbele portie Vietnamese kussen aan allen! **
Geen opmerkingen:
Een reactie posten