In Hue, het slachtoffer van tyfoon Ketsana

Etentje in Hanoi: zoals iedereen hier in Vietnam, hebben wij ook eens 'koken-eten-ke' gespeeld met lage tafeltjes en krukjes!

Uitgeteld genieten van een pomelo!

In de cyclo-taxi door de stad!

De kindjes van het schooltje waren superenthousiast toen we passeerden!

Een van de minst erge gevolgen van de tyfoon van enkele weken geleden: straten die blank staan!

Na een kort nachtdutje ging om 3.10u de wekker. Snel alles in ons valies gemikt om te vertrekken naar de luchthaven! Het hotel gaf ons ieders twee hamburgerdoosjes mee met 3 toasten, een hardgekookt ei, tomaatjes, komkommer, een blokje kaas en verschillende lapjes hesp. Jammer dat we niet lekker konden uitslapen en van het buffet genieten. Na lang wachten om in te checken, doordat de Vietnamezen voor ons speciaal wilden doen, konden we naar het security checkpoint. Daar werd duidelijk dat we inderdaad nog niet goed wakker waren, want we mochten 4 flesjes water en een blikje achterlaten. Vervolgens moest mama haar rugzak extra gecontroleerd worden… We begrepen totaal niet waarom, totdat de agent in kwestie verbaasd haar nieuwe zakmes bovenviste. Volledig teleurgesteld en beseffend dat het ding waarschijnlijk gewoon werd doorverkocht, zetten we ons in een zeteltje. Ik was ergens wel opgelucht dat we het ding kwijt waren, want dat was al de tweede keer dat het ons miserie berokkende! Nog voor we opstegen, lagen we al te knorren… Een dik uurtje later stonden we in Da Nang. Omdat het nog vroeg in de ochtend was, konden we gerust een trein naar Hue nemen. Ofja, dat dachten we alleszins… Het mevrouwtje aan de toeristenbalie zei dat er regelmatig treinen reden, dus we verwachten ons aan een uurregeling. Niets was minder waar… De eerstvolgende trein kwam 4 uur later en zou dan 3 uur onderweg zijn tot onze eindbestemming. Vervolgens hebben we beslist om een taxi te nemen, zodat we optimaal van onze tijd hier kunnen genieten! De rit was lang en op vele plaatsen overstroomd. We zijn door gebieden gekomen waar enkele weken geleden de tyfoon door is getrokken. Wel interessant om te zien. Gelukkig is er hier in de stad nog weinig te merken, buiten enkele ondergelopen straten. We hebben een proper en basic hotelletje met ontbijt gevonden. Na een hapje te eten, zijn we naar de markt en historische stad getrokken, waar we elke 10 minuten wandelen moesten afwisselen met 5 minuten zitten! We waren eigenlijk allebei stikkapot! Op de markt hebben we fruit gekocht dat mama niet kende, pomelo en dragon fruit. Ook wou één of andere pipo mij een zijden pakje aansmeren. Toen ik hem had afgeschud, begon hij mama vanalles aan te geven, en eerlijk gezegd: het één was al lelijker als het ander. Uiteindelijk heeft mama een mooie blauwe zijden broek gevonden die je zo onder je benen door moet binden. We hebben nog een poging gedaan de citadel te bereiken, maar we hebben (compleet gek van het gezaag van een cyclotaxi-man) de strijd opgegeven. Toen we rustig op een bankje onze pomelo zaten te verorberen, kwam een heel aangename man een babbeltje slaan. We hebben ons dan toch laten verleiden om ons te laten vervoeren langsheen alle bezienswaardigheden. Een uurtje later werden we afgezet aan ons hotelletje! Ik zit nog steeds in het Vietnamese ritme en moest dus dringend nog een middagdutje doen! Fris gedoucht zijn we iets gaan eten in een Frans-Vietnamees restaurantje in een gezellig straatje met allerlei horeca-zaken. We hebben een menu’tje genomen, zodat we ineens geïntroduceerd werden in de plaatselijke specialiteiten! Met ronde buikjes hebben we dan een kleine wandeling gemaakt met koffiestop, en zijn dan teruggekeerd. Mama is ondertussen al in dromenland, want morgen gaan we een begeleide toer doen langsheen alle bezienswaardigheden! Het uitslapen (ofja, iets langer slapen dan de Vietnameesjes) zit er dus voorlopig niet in…

*